Casablanca…

wereldreis[1]

Onze excursie, op dag vier, voert naar Casablanca. Afrika’s tweede havenstad en het economisch centrum van Marokko. ’s Ochtends vroeg gaan we met een van de vele bussen mee. Bij de cruise zijn namelijk een aantal excursies inclusief. Eigenlijk zie ik er tegen op. Met vijftigen in een grote bus! Dat wordt op elkaar wachten, ergernis en een hoop logistiek tijdverlies. Dat gaat toch veel beter met z’n tweeën…Eenmaal aan land wil ik namelijk zelf weer de regie. Gelukkig wordt die ochtend het tegendeel bewaarheid! Onze gids spreekt uitstekend engels, is historisch en didactisch onderlegd en bovendien enthousiast. We bezoeken het koningspaleis en een olijfmarkt. Hoogtepunt is de moskee van Hassan II. Op twee na de grooste moskee ter wereld, na die van mekka, met plaats voor 25.000 mensen. Een prachtig marmeren bouwwerk, gelegen in de zee, met een minaret van 200 meter. Met het bezoek aan een (te dure) bazaar eindigt de tour. Na nog geen vijf minuten verkies ik de verse muntthee op een terras. Het weer van 16 graden laat het toe. De bus zet ons daarna af in de haven en we nemen afscheid van de gids. Die middag zelfstandig de oude ommuurde stad of Medina bezoeken doet de gids af met: ‘te gevaarlijk’.

Globetrotters als we zijn bezoeken we ’s middags toch de Medina. Het is een kluwen van oude huisjes, winkeltjes en cafeetjes. Je kunt urenlang dwalen in de fraaie steegjes of je laten verleiden om iets te kopen. Maar eerst even bij Starbucks ‘appen’ met het thuisfront. Vervolgens ‘proeven’ we op ‘onze’ manier de Marokkaanse sfeer. (Nep)parfum merken, fruit, kruiden, koper, gekleurd glas, berbers, alles uitgestalt in prachtige oude winkeltjes. We drinken voor de tweede keer de muntthee op een eenvoudig terrasje. De ober brengt twee zilveren kannetjes, glazen en voor elk vier suikerklontjes. Ik vergeet even mijn vermoeide voeten wanneer ik nip aan de verse thee, heerlijk! De laagstaande zon wordt door een parasol geweerd. Met volle teugen geniet ik van het kleurrijke schouwspel dat voorbijtrekt. Weinig gesluierde vrouwen, daarentegen veel vrouwen in een soort van flanellen duster. Niet bepaalt charmant. Verklaart dit waarom de Marokkaanse mannen in het cafe voetbal kijken? Een vriendelijke straatverkoper geeft ons een broodje met spijs, zomaar ‘for free’. Vriendelijk knikken we naar hem. Wat is mooier dan mensen bekijken? Vanaf mijn stoel kijk ik naar het schouwspel dat aan me voorbijtrekt, als toeschouwer. Ik voel me heerlijk in deze rol, want door meelopen word ik weer ‘actor’ van dit Arabische panorama. Ik glimlach erom.

Na een half uurtje wandelen bereiken we de boot. Ik stel het diner nog een uurtje uit en ga naar het zwembad op dek negen. Lekker ontspannen en de drukte en stof van Casablanca van me ‘afspoelen’. Intense rust in een feeërieke sfeer ervaar ik. Op een, zes bij drie meter reuze scherm, in het verlengde van het zwembad, wordt een live voetbal wedstrijd uitgezonden. (zonder geluid!). Ik trek rustig wat korte baantjes in het zeewater. Mijn ogen gericht op het scherm. Twee Italiaanse ploegen uit de serie A. Ik geniet van het warme water, de beelden, het voetbal en muziek van Eros Ramazzotti, alles samenkomend op dit bijzondere moment. Vanuit mijn ‘prive’ bubbelbad op het dek is het uitzicht wellicht nog mooier. Links naast ons schip ligt een prachtig verlicht MSC- cruiseschip. Ik kan de ‘poppetjes’ zien, haast aanraken. Rechts van mij worden zeecontainers van een vrachtschip gelost. Een schouwspel dat alleen voor mij lijkt opgevoerd. Ik spoel het zoute water van me af in de glazen douchecabine bij het zwembad. Recht voor me schrobt een ‘pool attendant’ de ligbedden schoon, voor de volgende dag. Een mooier contrast tussen ‘ontspanning en inspanning’ is nauwelijks voorstelbaar. Wederom voel ik de dankbaarheid voor deze dag. Nu snel naar de hut. Marjo en het eten hebben lang genoeg gewacht…

8 reacties

Naar het reactie formulier

    • Jan en Bea Werkhoven on 19 januari, 2015 at 07:23

    Hallo Peter en Marjo,
    Wat zijn jullie toch bevoorrecht om zo een fantastische reis op deze (jonge) leeftijd te kunnen maken.
    En hulde aan de schrijver, die met de juiste en zorgvuldig gekozen woorden, mij als lezer reisgenoot weet te maken.
    Ook omdat ik in het verleden in Marokko geweest ben, is de schrijver in staat om met zijn vocabulaire, mij als lezer eventjes een Marokkaan te wanen.
    Nu al kan ik je zeggen, dat ik reikhalzend uitkijk naar de volgende berichten van jullie.
    Goede reis, veel plezier en tot horens.
    jan en Bea Werkhoven.

    • Elle vd Staak on 15 januari, 2015 at 10:33

    Hoi Peter en Marjo,

    Wat een mooie verhalen al.
    Wij kijken er naar uit om de rest van jullie reis te volgen.
    Geniet ervan.

    Groetjes

    • Rob Knapen on 14 januari, 2015 at 21:41

    Wat mij betreft heb je je roeping gemist. Dit zijn mooiere reisverslagen dan van Jo Dominicus.
    Knap hoe je je gedachten, ervaringen en gevoelens weet te verwoorden in een boeiend verhaal.
    Hopelijk blijven jullie vollop genieten van alle indrukken en raken jullie niet verzadigd, dat zou zonde zijn.

    Groeten Rob

    • Marianne on 14 januari, 2015 at 20:45

    Hoi Peter & Marjo,

    Wij zien het helemaal voor ons wat jullie allemaal doen en beleven. En dat dankzij jouw schrijfstijl Peter; het is heel leuk om dit zo te volgen. Dat genieten komt helemaal goed met jullie.

    groeten, vanuit een nat en winderig Oerle. (geen tennisweer helaas)

    • Bart on 14 januari, 2015 at 18:39

    Hoi Peter en Marjo,

    Leuk verhaal weer hoor! Leuk dat we op deze manier toch ook mee mogen op wereldreis. Ik ben benieuwd naar de rest van de reis.

    Heel veel plezier nog samen.

    Groet Bart

    • Robert Jansen on 14 januari, 2015 at 17:58

    Klasse Peter, ontspan. Vergeet niet, Marokkanen zijn net mensen, niet te bang. Veel geluk en gezondheid deze reis.

    • Toinette Blox on 14 januari, 2015 at 17:24

    Hallo Peter en Marjo,

    Leuk om deze verhalen te lezen, doet me denken aan mijn eigen bezoek aan Cassablanca, de tegenstelling van die kolossale moskee en de sloppenwijk op loopafstand, ook de Medina is heel herkenbaar.
    Geniet er lekker van en ik zie uit naar de volgende verhalen.
    Heerlijk om jullie zo te volgen

    Liefs, Toinette

    • Mieke on 14 januari, 2015 at 13:41

    Hoi samen,

    Goed, toegankelijk geschreven, Peter!
    Het is toch heerlijk om al je gedachten door middel van je verhalen te delen met ons allen!
    Dankzij mijn Marokkaanse schoonzus herken ik ons bezoek, jaren geleden, aan haar ouderlijk huis in Casablanca, helemaal!

    Leuk hoor!

    Liefs van ons

Geef een reactie

Your email address will not be published.