Anders kijken…

cancun-mexico3[1]

Reizen is mijn manier om ‘wakker’ te worden: de hitte voelt anders, de kou is niet zo als thuis, de mensen klinken en ruiken anders. De wind stoft al mijn zintuigen af en het zeewater spoelt ze schoon. De (zonnebrand) olie helpt mijn ‘vastgeroeste’ gedachtes los te weken. Ik kijk mijn ogen uit. Ik krijg een andere houding tegenover het leven.

Voor mijn ogen verschijnt het kleine Polynesische koninkrijk Tonga. Vanaf het schip zie ik het wit houten Royal Palace. Nog steeds de woning van de koninklijke familie. ‘Coming to America’, met Eddy Murphy, associeer ik vrijelijk. Woont hier ook zo’n kroonprins op zoek naar een bruid? Met muziek en dans word ik uitbundig welkom geheten door de Tongaanse bevolking. Even later zitten we, zoals het lot wil, in een vies motorbootje, waar touw, als ‘redmiddel’, alles bij elkaar houdt. Op weg naar een snorkelplek. Deze eenvoud, charme en spanning beloven wat… Na twintig minuten varen zie ik de contouren van een paradijselijk eiland: witte stranden, kokospalmen en een intiem hemels resort. Buiten ons elven zijn er nauwelijks toeristen. Ik nestel me in een royale bank en bestel koffie. Even later snorkel ik in de ondiepe, turkoois blauwe zee. Overal waar ik kijk is koraal. Honderden meters prachtige fauna en flora. Tropische vissen met felle kleuren maken mijn onderwater ervaring compleet. Dit heb ik nog nooit gezien.

De lunch smaakt heerlijk. Voor het eerst proef ik de zoete aardappel, ‘breadfruit’. Alles smaakt bijzonder in deze ambiance. Een rieten overkapping, houten vloer, wat tafels en stoelen, banken en een hangmat. Het tafelvoetbal, biljart en het zee uitzicht maken deze omgeving af. In de bar bestel ik een koel biertje. ‘Stand by your man’ van Tammy Waynet en kerstmuziek klinken er voor de ‘zoveelste’ keer. Het maakt niet uit. Wat voelt het hier relaxt. Tijdens de wandeling over het eiland, zie ik kinderen spelen. Ze kijken naar ons, lachen en zwaaien. Het is tropisch warm, het heeft een half jaar niet geregend. Zo’n honderd mensen wonen hier. Slechts ėėn diepvrieskist voor gemeenschappelijk gebruik. De onderwijzeres laat met trots haar schooltje zien. Twee klaslokalen, eenvoudige lesmiddelen en veel liefde die ik voel. ‘Greetings from Netherland’ schrijft Marjo op het krijtbord.

Rond drie uur vaart het ‘krakkemikkige’ bootje weer terug naar Tonga. Uitgezwaaid door onze gastvrouw. ‘Atata’ heet het eiland en betekent zoveel als ‘Freedom’. Met weemoed kijk ik om en zwaai naar haar. In stilte verlang ik dat ik die betekenis echt begrijp…

Helaas de volgende zeedag ‘prop’ ik mijn programma weer vol. De verleiding op het schip is voor mij groot. Een lezing over de Maori’s geeft een indruk over de oorspronkelijke bewoners van New Sealand. In het theater ben ik die avond weer ‘on stage’. Ik dans de ‘Haka’, een Maori ritueel: Stampvoeten, gekke bekken trekken en de tong uitsteken, alles om de ‘vijand’ te imponeren. Ik voel de energie en kracht van deze dans. Ik ontvang een daverend applaus van alle mensen die het niet ‘durfden’.

Sinds een paar weken mediteer ik op zeedagen ’s morgens om acht uur. Een boeddhistische monnik Bhante, gekleed in oranje okergeel, begeleidt zijn vader op diens wereldcruise. De ‘meester’ van Bhante heeft hem hiervoor toestemming gegeven. De voertaal bij het mediteren is Frans. Maar ’s middags filosoferen we samen in het Engels. Ik voel me bevoorrecht en dankbaar. Zijn gezelschap, rust en wijsheid brengen mooie inzichten. Het Boeddhistisch gedachtegoed ligt op de ‘vaarroute’ van mijn leven. Weinig plaatsen zijn zo stimulerend voor een ‘innerlijk’ gesprek dan een zich voortbewegend schip. Deze haast symbolische vaart biedt voorwaarden voor een geleidelijke maar diepgaande ‘transformatie’.

De Costa Delizioza is een technologisch wonder. Met zoveel gewicht begeeft het zich gracieus over de zeeën. Ik drijf mee met een afwisseling van prikkelende ‘omgevingen en gedachten’. Zoveel maanden op het schip geven me rust. Alsof ik beter in contact kom met emoties en ideeën die voor mij belangrijk zijn. Thuis is het soms lastig die te ‘ontdekken’. De meubels houden me ‘onveranderlijkheid’ voor, omdat zij dat ook niet doen. De statisch, huiselijke omgeving kluistert me misschien teveel aan de persoon die ik in het dagelijks leven ‘ben’. Gehecht aan zekerheid, erkenning en mijn ego. Hoeveel ‘inzichten’ zijn in mijn leven al voorbij ‘gedreven’? Hoeveel gebruik ik er? Een enkel keer heb ik met Marjo een ‘aanvaring’. Wil ik dan mijn ‘gelijk’ of wil ik ‘geluk’? Ik kan niet genieten van een weelderige tropische tuin of fraai vergezicht als ik in mijn relatie wrevel en onbegrip voel. Ik realiseer me dan de betrekkelijkheid van al de luxe die me omringt. Zodra onze ruzie of onenigheid is bijgelegd kan ik pas weer genieten.

In de verte ligt Auckland de hoofdstad van Nieuw Zeeland. De Nederlander Abel Tasman heeft het land ontdekt. De stad met anderhalf miljoen inwoners is bekend als ‘City of Sails’ omdat er zoveel jachten liggen. De skyline tekent zich af tegen de horizon. Wollkenkrabbers en de Sky Tower. Het contrast met de eilanden is groot. Een ‘geciviliseerde’ westerse stad ligt voor me. Onze boot meert aan slechts op twee minuten lopen van het bruisende centum. Het heeft iets van ‘thuiskomen’. Heerlijk om weer te internetten en facetimen met de kinderen. Goed nieuws, ons middelste meisje heeft haar examen gehaald. Buiten kom ik mijn monnik vriend en zijn vader tegen. ‘Incognito’, want hij wil niemand shockeren. Het uitzicht vanaf de Sky Tower, met 328 meter het hoogste gebouw van het zuidelijk halfrond, is adembenemend. Ons schip lijkt nietig in vergelijking met de kantoorgebouwen. Ik besluit de vrije val van tweehonderd meter over te slaan. Een hele overwinning om eens ‘nee’ te zeggen! In de fraai aangelegde tuinen in ‘Auckland Domain’ het oudste park in de stad, wandel ik tussen de prachtigste bomen. In Devonport ben ik onder de indruk van de prachtige koloniale houten huizen. Een Nederlandse jonge vrouw die we ontmoeten woont er een klein jaar. Haar enthousiasme is veelzeggend. Onze weinig spraakzame gids daarentegen doet mijn beleving aan de stad te kort. We zijn er anderhalve dag en wil me helemaal ‘laven’. Ondanks haar ‘passiviteit’ blijft Auckland een fantastische stad. Een plek om zeker eens terug te keren.

Op de avond van ons vertrek uit Nieuw Zeeland is de hemel helder. Op volle zee zijn de lichten aan de boegzijde gedoofd. De professor geeft uitleg over het ‘south cross’, de tegenhanger van onze poolster. Veel mensen kijken naar de sterrenhemel. Ik zoek de professor maar zie hem niet. Ik wil, zoals vaak, uitleg over wat ik zie. Via de intercom kan ik zijn toelichting over de ‘sterrenstand’ niet volgen. Wanhopig staak ik mijn pogingen en laat het los. Het is ‘aardedonker’ op zee, geen ‘lichtvervuiling’. Ik kijk naar de hemel. Zoveel sterren. Ik zie prachtige sterrennevels. De lichtintensiteit van zoveel sterren duizelt me. Wat is het toch bijzonder wat ik zie…

Ook dagelijks is er zoveel te zien als ik maar wil. Als ik die ‘andere kijk’ eens wat meer in mijn ‘eigen omgeving’ zou gebruiken. Thuis denk ik weleens dat alles wat interessant is aan mijn buurt al ontdekt is. Het lijkt dan ondenkbaar dat er nog iets nieuws te vinden is op een plek waar ik al zo lang woon. Wat zou het kosten wanneer ik eens vaker omhoog kijk naar de schitterende sterrenhemel en bewonder wat daar flonkert boven mijn hoofd?

Thuis gaan kijken met ‘andere ogen’. Alsof het nieuw is, alsof ik er nog niet geweest ben. Zodat mijn wereldcruise ook daar zijn vruchten afwerpt. Ik hoop wanneer ik terug ben dat ik genoeg magie heb verzameld om ook de betovering in mijn dagelijkse werkelijkheid te kunnen zien…

3 reacties

    • Jan en Bea Werkhoven on 23 maart, 2015 at 11:10

    Peter,
    Wat opnieuw weer een geweldig reisverslag.
    Wel vat het ons Jan en Bea op, dat je dit en het vorige verslag je uitlaat over “weer thuis zijn”
    Zit jouw koker inmiddels zo vol, dat er geen plaats is voor nog meer nieuwe indrukken ??????
    Nu je toch in dat prachtig land Nieuw Zeeland bent en de ontdekker noemt Abel Janszoon Tasman, word ik geconfronteerd met mijn tekorten op gebied van de geschiedenis en ’t ontdekken van deze idyllische oorden.
    Laat mij nu altijd gedacht hebben, dat Abel Janszoon Tasman de ontdekker was van Tasmanie.
    Maar hij voer duidelijk verder dan dit eiland Tasmanie.
    Dat je me teleurstelt om niet uit te weiden over de plaatselijke fauna, die o zo de moeite waard is, wil ik je euvel duiden.
    Géén woord over de roodbuikpademelon, gevlekte buidelmarters, Tasmaanse tijgers of buidelwolven of borstelstaartkangeroeratten.
    Neen niets van dit en zelfs het 130 m.m. lang zijnde knaagdiertje pseudomys higginsi maakt op jou zo weinig indruk om er maar één woord over te reppen.
    Goede reis peter en Marjo en ik zie reikhalzend uit naar …………………………….ja ja .
    Jan en Bea Werkhoven.

    • Mieke on 22 maart, 2015 at 11:22

    Hoi, hoi,

    We denken vaak aan jullie. Wat heerlijk toch, al die ontmoetingen en gesprekken met verschillende mensen.

    Hier thuis kruipen we in de wereld van het toneel en de reclame. Dagmar speelt mee in het schooltoneel en Jade komt weer in een commercial. Een nieuwe wereld voor ons allen, die je wakker houdt. Sam en Jade samen hebben ook opnames gehad.

    ’t Valt niet mee om nieuwsgierig te blijven in je eigen buurt . De voorspelbaarheid zorgt voor rust. We zijn hier in ons nieuwe huis erg aan het genieten van alles wat is en wat we al hebben. Oude spullen opknappen, oude bekenden opzoeken, oude schatten weer tevoorschijn halen Ik ben nog steeds bezig met een website waarbij ik alle digitale foto’s die ik ooit gemaakt heb weer terugzie om er daarna een aantal van te gebruiken voor de site. Wat een genot om al die mooie herinneringen weer terug te zien! Het is een heerlijke manier om alles weer te herleven om het daarna te gebruiken voor een site.

    Wij dromen met jullie mee! Al die mooie momenten en herinneringen kun je straks misschien vertalen naar iets wat bijna net zo mooi is als wat je nu meemaakt. De gevoelens die je erbij krijgt kun je misschien op een andere manier vasthouden of gebruiken om andere mensen te inspireren. Wat ik zelf ook leuk vond: niet alleen foto’s maken maar ook geluiden opnemen. Als je die geluiden later terughoort, dan is het net of je er weer bent!

    Veel liefs, groetjes aan Marjo en via app en Skype aan de mooie dochters!

    Wij varen in gedachten met jullie mee, duiken ook ’s ochtends even in het zwembad en eten van die lekkere zalm en dat exotische fruit! Lekker!

    Mieke

    • Antje on 21 maart, 2015 at 08:38

    Hoi Peter en Marjo,
    Net voor de verhuizing van oma, lees ik jou mooie verhaal.
    Dat geeft energie. Ik ga deze dag nu anders ‘bekijken’.
    Doe de groeten aan alle Werkhovens in Perth en geniet van het prachtige Australie.
    Tot snel, x Antje

Geef een reactie

Your email address will not be published.